Witam serdecznie! Gwoli uściślienia. Niestety do dziś w Polsce szeroko jest używany termin "lamaizm", który używa się dla określenia "buddzymu tybetańskiego". Lamaizm jest określeniem nie tylko nie precyzyjnym, ale również obraźliwym dla wyznawców buddyzmu tybetańskiego, o czym nieraz wspominali hierarchowie różnych szkół buddyzmu tybetańskiego, w tym również przywódca szkoły Geluk – XIV Dalajlama. Określenie „lamaizm”, które pojawiło się w nauce europejskiej w XIX w., wywodzi się z tego faktu, iż w buddyzmie tybetańskim, na równi z Trzema Klejnotami (Budda, Dharma i Sangha) jest czczony Nauczyciel (Lama). Jednak „lama” jest również zwrotem grzecznościowym w stosunku do wszystkich duchownych buddyjskich, w tym też do mnichów. Zbyt mała znajomość buddyzmu tybetańskiego spowodowała, że powstał europejski termin „lamaizm”, który miał określić spójny system, odrębny od buddyzmu klasycznego, w którym główną rolę odgrywają nauczyciele – lamowie (bez względu na to, że w buddyzmie klasycznym osoba nauczyciela odgrywała również bardzo ważną rolę). Na terenie Tybetu, od czasu pojawienie się tam buddyzmu, było wiele różnych szkół i kierunków tej religii, które nie były ze sobą związane jednym systemem hierarchicznym. Dlatego nie można określać całego buddyzmu tybetańskiego jednym terminem „lamaizm”, ponieważ jest to duże uproszczenie, które może prowadzić do nieścisłości w opisach naukowych.Warto więc pamiętać, że w Azji Centralnej nie istnieje jakiś zupełnie odrębny buddyzm czyli „lamaizm”, który z względu na rozbudowaną obrzędowość i wierzenia ludowe był uważany przez pierwszych badaczy europejskich za gorszy w porównaniu z buddyzmem klasycznym, znanym głównie ze źródeł palijskich, które zachowały się na Cejlonie i w różnych rejonach Azji Południowo-Wschodniej.
Serdeczne pozdrowienia dla elGibio